ای بازیگر!!
گریه نکن ما هممون مثل همیم .صبحها که از خواب پا میشیم نقاب به صورت میزنیم.
یکی معلم میشه و یکی میشه
خونه به دوش! یکی ترانه ساز میشه یکی میشه غزل فروش!
کهنه نقاب زندگی تا شب رو صورتهای ماست
گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست!!
هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب از رو نوشته حرف نزن رها شو از پیله ی خواب!
نقش یه دریچه رو رو میله ی قفس بکش برای یکبار هم که شده جای خودت نفس بکش!!
کاشکی میشد تو زندگی ما خودمون باشیم و بس.تنها برای یک نگاه حتی برای یک نفس!
تا کی به جای خودمون نقابمون حرف بزنه!؟
تا کی سکوت و رگ زدن نقش نمایش منه...؟!!!
دیوارهای خالی اطاقم را از تصویرهای خیالی او پر میکنم!
خدای من زیباست
خدای من رنگین کمان خوشبختی است
که پشت هر گریه انعکاسش را روی سقف اطاق میبینم.
من هیچ با زبان کهنه صدایش نکرده ام
و نه لای بقچه پیچ سجاده رهایش...
او در نهایت اشتیاق به من عاشق شد و من در نهایت حیرت!
حالا گاهگاهی به هم خیره می شویم!!
تشخیص خدا و بنده چه سخت است.
سلام ای طلوع سحر گاه رستن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خدا حافظ ای شعر شبها ی روشن
خداحافظ ای قصه ی عاشقانه
خداحافظ ای ابی روشن عشق
حداحافظ ای عطر شعر شبانه
خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمیمانی ای مانده بی من
تو را میسپارم به دلهای خسته
تو را میسپارم به مینای مهتاب
تورا میسپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را میسپارم به رویای فردا
به شب میسپارم تورا تا نسوزد
به دل میسپارم تورا تا نمیرد...
سلام
امید دارم بازم به یادم باشند دوستان گذشته و
حالم...
میخوام بنویسم
این بار نه با گذشته
فقط برای وحید که برا همیشه تنهام گذاشت ...
دلم برات لک زده وحید خیلی دلم تنگه برات
